Η ιστορία μας

Ήταν γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα όταν ο Ευστράτιος Σαμαράς ζούσε ευτυχισμένα χρόνια μαζί με τους γονείς του και τον αδελφό του Κώστα στην Προύσα της Μικράς Ασίας όπου είχε μετακομίσει ο πατέρας του από την Κωνσταντινούπολη πριν από αρκετά χρόνια.

Ο πατέρας, Νικόλαος Σαμαράς, εξακολουθούσε να ασχολείται με το εμπόριο από τα χρόνια που ζούσε στην Πόλη και να παρασκευάζει ούζο και στο νέο τόπο κατοικίας του. Λένε μάλιστα, ότι όταν έρχονταν από την Πόλη οι αρχοντάδες φίλοι του, αυτός τους κέρναγε πάντα από ένα ειδικό χαρμάνι ούζου που το φύλαγε σ’ ένα βαρέλι για τέτοιες περιστάσεις.

Τα δύο αδέλφια, με κλίση στα γράμματα, βοηθούσαν παράλληλα και στο ρακιτζίδικο συμμετέχοντας έτσι στο κόσμο μυσταγωγίας του ούζου. Γνωρίζοντας την ύπαρξη του μυστικού βαρελιού, δοκίμαζαν κρυφά μη μπορώντας να αντισταθούν στην εξαιρετική γεύση αυτού του ούζου. Όταν όμως τους συνέλαβε ο πατέρας τους, έφαγαν το ξύλο της χρονιάς τους και υποσχέθηκαν ότι δεν θα ξαναπήγαιναν σ’ αυτό το βαρέλι παρά μόνο όταν θα τέλειωναν το σχολείο. Για ένα όμως από τα δύο αδέλφια, το γεγονός αυτό θα ήταν καθοριστικό για την μετέπειτα πορεία του.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Κώστας σπούδασε νομικά και ο Στρατής έμεινε κοντά στον πατέρα του για να συνεχίσει την παράδοση της απόσταξης. Με το ανήσυχο πνεύμα του, ανέπτυξε παράλληλα με την παραγωγή ούζου, εμπόριο λαδιού και αλίπαστων με τη Μυτιλήνη και συγχρόνως αγόραζε ελαιοκτήματα στην περιοχή της Γέρας.

Σ’ ένα από τα ταξίδια του και καθώς θα πήγαινε να αγοράσει ένα κτήμα στη περιοχή «Κλωτσιά» της Γέρας, γνώρισε τη γιαγιά Μαριγώ. Ο έρωτας ήταν αμοιβαίος. Το ίδιο βράδυ τη ζήτησε σε γάμο από τον πατέρα της με μόνη απαίτηση προίκας το κτήμα που την πρωτογνώρισε σαν ανάμνηση του κεραυνοβόλου έρωτα τους. Αφού παντρεύτηκαν λοιπόν, το 1896 εγκατέστησε πλέον την ποτοποιία στον Παπάδο της Γέρας.

Από τα έξι παιδιά του, επέλεξε ο Στρατής Σαμαράς να ακολουθήσει την παράδοση της ποτοποιίας ο γιος του Νίκος που έφερε και το όνομα του πατέρα του. Του διηγήθηκε την ιστορία του μυστικού βαρελιού της Προύσας, το οποίο είχαν φέρει πίσω, και του ζήτησε να συνεχίσει να παράγει το ίδιο χαρμάνι ούζου σε μικρή ποσότητα για να κερνάει και εκείνος αποκλειστικά τους φίλους του.

Που να φανταζόταν λοιπόν ο παππούς Στρατής ότι ένα βαρέλι ούζου και ένα ελαιόκτημα θα άλλαζαν τη ζωή του και για αυτό το υπέροχο ούζο θα μιλούσε όλη η Μυτιλήνη και σύντομα όλη η Ελλάδα. Σήμερα, 110 χρόνια μετά από την ίδρυση της ποτοποιίας, η πέμπτη γενιά συνεχίζει με σεβασμό στις αξίες και την παράδοση της οικογένειας την παραγωγή ούζου. Μπορεί τα πρόσωπα και τα μέσα παραγωγής να άλλαξαν, η αγάπη όμως για το ούζο παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο.